اربعینی دیگر از راه رسید. شور و حالی که هر سال مرزهای چهارگانه کشور نظاره گرش هستند؛ یک روز بیشتر باقی نمانده، اما هنوز هم خاک شلمچه پذیرای گروه های عاشقان ابا عبداله از گوشه گوشه سرزمین هایی است که آزادگی و پایمردی را در قیام نینوا می بینند.
به گزارش فرینا؛ اربعینی دیگر از راه رسید. شور و حالی که هر سال مرزهای چهارگانه کشور نظاره گرش هستند؛ یک روز بیشتر باقی نماده، اما هنوز هم خاک شلمچه پذیرای گروه های عاشقان ابا عبداله از گوشه گوشه سرزمین هایی است که آزادگی و پایمردی را در قیام نینوا می بینند. اینجا شلمچه است، نقطه صفر مرزی. هر طرف که روی برمیگردانی نوای یاحسین شنیده می شود. در این خاک مقدس رنگ و نژاد مفهومی ندارد از پاکستان، افغانستان و نیجریه گرفته تا آذربایجان و روسیه همه با یک زبان که همانا زبان دل است با پاهای خسته و مجروح مسافت های طولانی را در گرمای نفس گیر با یک لبیک اجابت می کنند.
بوی اسپند، چای قند پهلو وعطرغذای پخته شده در مواکب، دنیایی از معنویت را به رخ می کشد. هوا دم کرده، زنان پاکستانی با لباس های رنگارنگ در سایه ای کنارمواکب آرام نشسته و کودکانشان را در آغوش گرفته اند و منتظرند ازدحام کم تر شده، تا راه سفر را در پیش گیرند.
صدای اذان صف نمازگذاران را از چهارگوشه جهان به تصویر می کشد. اینجا قرارگاه عاشقان حسینی و شیفتگان اهل بیت(ع) است.
زنی سال خورده که کوله ی بزرگی بر دوش دارد با گام های مصمم در حال برگشت از زیارت است. با لبخندش انرژی بخش؛ انگار نه انگار که چندین روز در راه بوده، از شیراز به کربلا رفته و امروز در راه بازگشت؛ با چهره ای خندان در پاسخ به این سوال که آیا خسته راه نیستی؟ با قاطعیت می گوید خیر. در ۶۰سال سنی که از خدا گرفته ام این پنجمین بار است که سعادت پابوسی بارگاه امام حسین(ع) نصیبم شده و امیدوارم عمری باقی باشد و سال دیگر نیز این توفیق، قسمتم شود.
غروب است، عده ای می آیند و عده ای می روند. این حرکت معنوی رنگ و بوی شلمچه را دگرگون کرده، اینجا شب معنایی ندارد و هرلحظه اش طلوعی است، بی پایان.